Uefa kongresi gerçekleştirildi İstanbul’da. Bunun öncesinde Michel Platini başbakanla görüştü ve kapalı kapılar ardındaki görüşmeden pek de somut sonuçlar duyamadık. Çok merak etmiştik ve en nihayetinde Michel Platini ve ekibi kameralar karşısındaydı…

Önce Türkiye’nin UEFA Euro 2020 adaylığından ve bu organizasyonu kazanıp kazanamayacağı ihtimalinden bahsetti Michel Platini. Benim oyum bir şartla Türkiye’nin parc gonflable dedi. Şartı da zaten gerçekleşmesi pek olanaksız bir durum ki o da şu ; Olimpiyatları bu turnuvadan önce düzenleme hakkını kazanıp düzenlemediğimiz sürece…

Neyse tekrar asıl konumuza dönersek ; Başbakanla olan görüşmeleri pek de birinci ağızdan duyamadıklarımızı dün ve bugün gerçekleşen basın toplantılarında duymuş ve bir nebze olsun rahatlamış olduk. En önemli gelişmeler Giovanni İnfantino’nun “TFF nin kararı bir an önce vermesi gerektiği” ve Michel Platini’nin başbakanla görüşmesinden yola çıkılarak ; “Başbakan haklı ama yıllardır işleyen bir sistem var. Bende kulüp başkanlarının içinde bulunduğu olumsuzluğun kulüplere mal olmasını olumsuz buluyorum” demesiydi.

Bu durum aslında ciddi bir politik cevap durumudur. Michel Platini ne şişi ne de kebabı yaktı medyanın gözünde. UEFA kararını aslında çoktan vermiş. Bunu Trabzonspor’u Şampiyonlar Ligi’ne alarak gösterdi. Bekledikleri şey şu aslında ; “TFF bizi mecbur bırakmasın” TFF ise türlü türlü ayak oyunlarıyla önce Mehmet Ali Aydınlar döneminde işi gevşek tutmayacağını UEFA’ya gösterdi(!) Sonra da istifayla başlayan yeni süreçte biraz daha zaman tanıdı. Fakat UEFA son düzlüğe gelindiğinin sinyalini dün ve bugün bize çok net bir şekilde verdi. Artık bir karar verilmesi gerekiyor beni mecbur kalmadıkça bu işe sokmayın diyor.

TFF’nin ikili oyunları UEFA’yı bunaltmış olacak ki şike ile ilgili sorularda Michel Platini gülerek, Gianni İnfantino ise kulaklığını çıkararak tepki veriyordu. Artık son düzlüğe gelindi. Bir karar verilecek. Verilmek zorunda… Aslında kararın verileceğini şuradan anlayabiliriz. UEFA başkanı Michel Platini Yunanistan ziyaretinde Türkiye’de olduğu gibi başbakanla ve Yunanistan Futbol Federasyonu yetkilileriyle görüşmüş ve ülkeden ayrılmıştı… Sadece bir iki hafta içerisinde Yunanistan Futbol Federasyonu Volou ve Kavala adlı şike yaptığına dair deliller bulunan iki takımı amatör kümeye (4.lig) düşürdü… Bu bir kehanet bakalım neler göreceğiz Michel Platini ve ekibi Türkiye’den ayrıldıktan sonra…

İkinci yarı bambaşka bir havada başlamadı. İlk yarıdaki tente gonflable gibi topa sahip olan pas yapan atak oynayan hep Trabzonspor’du. Bu yarı topla oynama yüzdeleri bir ara %70 e %30 gibi bir orana yaklaşmıştı. Ender gelişen Sivasspor kontraları tehlike yaratırken Trabzonspor ortasahası gibi çıkamayan savunma hattı blok arası bir 15 20 metre gibi kopuk oynadı. Burada geride olmanın getirmiş olduğu oyun disiplininden kopma hadisesini gözlemledik. Bu hadise aynı zamanda Sivasspor ataklarının kontradan çok olgun organize ataklar haline dönüşmesini sağladı ki maçı koparabilecekleri pozisyonu Eneramo ile harcadılar.

Son bölümde Halil ve Alanzinho nun oyuna girmesi Şenol Güneş için oyun okuyamıyor diyenlere ne tür bir cevap oldu bilemem ama maçı kurtardı. Burak’ın Fatih Tekke ile aynı gol sayısı şansını mental olarak hazır hissetmediği bir anda değerlendirmesi aslında bir anlamda hırsına yenik düşmesi anlamı taşıyordu.

Velhasıl Trabzonspor bana göre haklı bir üç puanı Sivasspor’un akıllı(!) fakat beceriksiz olması sebebiyle kazanmış oldu.

Futbol adına kirliliğin, hırsızlığın, paranın ve şikenin meşrulaştırıldığı bir ülkede yaşadığımızı öğrendik son birkaç ay içersinde. Futboldan neden soğuduğumuzu sanırım anlamışsınızdır.

Bizler futbol şehrinin çocukları; Güneşin ışığına, denizin dalgalarına inanmış, aşkla bağlanmış olmayı ibadet saymış olmanın artık sadece ütopik düşünceler içersinde olduğunu acıyla yaşamış bulunuyoruz.
Hak hukuk denilen kavramların hiçe sayıldığı devletin çanağıyla şike görüntüleri alınmasına rağmen yine devletin büyük meclisiyle meşrulaşan bütün olumsuzlukların normal bir durum gibi gösterilmesi…

İşte bu ülkede yaşıyoruz.

3 Temmuz da başlayan süreci iyi takip eden bir zat şunu söylemişti “Bu ülkeyi yöneten üst seviyedeki herkes Fenerbahçelidir. Küme düşüremezsiniz”. Bu söylem aslında bir çok şeyi -içinde bulunduğumuz durumda dahil- özetlemektedir. Herkesin çığırtmaya başladığı bizim de Anadolu takımı saydığımız bazı kulüplerin küme düşmeye karşı çıkması ve bu konuda ciddi deklere vermeleri acaba bu spor kulüplerinin İstanbul yaltakçılığı içinde ellerindeki başarılı futbolcuları satacakları kulüplerin düşme ihtimalinden mi kaynaklanıyor? Kesinlikle!

Hala şunu kavrayamıyoruz. Sizler bir sistem yaratıp şampiyon olmak için mücadele vereceğiniz yerde oyuncu satıp futbol ticareti yapıyorsunuz. Bu amaçla yaşayan, işletme mantığıyla hareket eden birçok süper lig kulübü var. Keza alt liglerde de durum aynı. Aslında bir yerde sistemi genel olarak ele alırsak kapitalist düzen içersinde yaşadığımızdan çok fazla bir şey beklemek de ne kadar doğru? Bir tepki yaratmak için ahlak değerlerinin vicdana karışıp harman olarak özellikle bu Anadolu takımlarında işlevsel bir hal almaları, hep değişmesini farklılaşmasını istediğimiz futbolun veya daha geniş bir ifadeyle sporun gelişme ve devrimsel sürecini hızlandırıp ilk bölümde bahsettiğimiz genel sisteme yansıması en azından statükonun devrilmesi adına ciddi adımlar olacaktır. Zaman artık bizim için saha içindeki futbolu izlemekten çok saha dışında dönen dolapları ayyuka vurmak hatta bununla kalmayıp bir şeylerin değişmesi gerektiğine, bizim inandığımız gibi diğer taraftarları da inandırmak ve başarı odaklı düşünmektir. Bu anlamda Trabzonspor her zaman olduğu gibi değirmeni döndürenleri ve bu değirmene su taşıyan bazı Anadolu takımlarının oluşturduğu kurguya karşı Don Kişot gibi savaş verecektir.

Bir futbolcunun hayali Bizans takımlarına gidip iyi para kazanıp lüks arabalar ve gece kulüplerinde alem yapmak olmamalıdır. Hele ki Anadolu takımlarında oynayan sporcuları bu ahlağa bu duygu ve düşüncelere iten güç yine o kulüplerin yöneticileri ve yöneticilerin beyanlarıdır. Bugün şike sonrası düşme olmasın açıklamaları İstanbul takımlarının düşmesi halinde o kulüplere sporcu satıp kazanç elde edememe kaygısıdır.

Toparlayacak olursak sistem düzeni koruyan buradan rant elde eden bir anlayıştadır ki bu duruma TFF MHK PFDK gibi çoğu kurum da ses çıkarmamaktadır. Sistem bataklığa saplanmış çamur içersinde yüzmektedir ve bunun devamlılığını sağlayacak yegane unsur paradır. Endüstriyel futbol kapitalist düzen gibi kazanmıştır ama sadece bugün için!