[twitter: @aniketus]

Sessiz ve amansız savaş devam ediyor, Türkiye’nin dik kafalı Basklıları ile başkent İstanbul’un eski ve yeni kraliyet hanedanları arasında.

Eski ve yeni rejim arasındaki geçici didişmenin ve iktidar mücadelesinin yarattığı tesadüfi bir fırsatla 30 yıllık bir hesabı kapatma imkanı yakalayan Trabzonspor inflatable water park camiası için, en azından Türkiye’de rüzgar tersine dönmüş durumda. Trabzonspor şövalyeleri son birkaç hafta itibarı ile hem eski rejimin kompradorlarına, hem de müstakbel yeni rejimin ağalarına karşı iki ayrı cephede birden savaşmak durumunda.

Yeni rejim unsurlarının da ani bir manevrayla Trabzonspor’u direkt hedef tahtasına koyması, son haftalarda oluşan zincirleme reaksiyonların bir sonucu.

Mahkeme kararı ile birlikte bütün kozları elinde toplayan Trabzonspor yönetimi, mülayim ve pasif konumunu terk etmesi yönünde kendi tabanından yükselen baskılara daha fazla direnemedi ve doğrudan başkanın ağzından bu işin peşini bırakmayacağını deklare etmek zorunda kaldı. Yeni egemenler açısından buraya kadar olan kısmı kabul edilebilirdi belki, ancak bu çıkışın satır aralarındaki iki ayrı detay, karşı cenahda “kasus belli” ayarında bir tepkimeye yol açtı. Bunlardan ilki, davanın AIHM de dahil olmak üzere uluslararası platformlara tanışacağı yönünde açık ve net bir ultimatom verilmesiydi. 2020 olimpiyatlarına talip olmaya niyetli yeni rejim, bu tür bir sınır ötesi hamlenin yaratacağı kalıcı hasarları gördü ve rahatsız edici bu meydan okumadan hiç hoşlanmadı. İkincisi ise; Emre Belözoğlu davasının da peşinin bırakılmayacağı ve uluslararası arenaya taşınacağının açıklanmasıydı ki bu da son derece rahatsız edici bir meydan okumaydı ve üstelik yeni rejimin Pensilvanya kanadının da hoşuna gitmeyecek bir dik kafalılıktı. Bu iki tehdit yeni rejimin tüm paydaşları ile Trabzonspor yönetimini hedef tahtasına koyması için yeterli oldu. Yeni rejime bağlı medya gücünün beklenen refleksle harekete geçmesi ve bunun için gerekli yerlerden gerekli işaretleri alması 1 hafta bile sürmedi. İlerleyen haftalarda, medya kalemşörleri aracılığı ile Trabzonspor camiasından açık “kelle talebi” artan oranda pervasızlaşarak sürebilir. Yeni açılan bu DOĞU cephesinde Trabzonspor taraftarının görevi, Sadri Şener yönetimini -süreç boyunca sergiledikleri tüm zaafiyetlerin hesabını erteleyerek- şimdilik koşulsuz şartsız desteklemek, ite çakala yem etmemek olmalıdır.

30 senedir, sıcak, soğuk aralıksız savaş halinde olduğumuz BATI cephesi ise bizim asıl savaş meydanımız. Trabzonspor camiası olarak bu cephede de eski rejiminin kalıntılarıyla, yani devleti 90 senedir fiilen yönetmekte olan erguvani, komprador, beyaz türk elitlerle ve onların medya güçleriyle savaşıyoruz. Trabzonspor taraftarları bilmelidir ki asıl zorlu cephe bu cephedir. Cumhuriyet’in Osmanlı’dan, Osmanlı’nın da Bizans’dan miras aldığı hilekar bir derin devlet geleneğidir bu cephede Trabzonspor camiasının -pek de farkında olmadan- kafa tuttuğu. Karşımızdaki öylesine şeytani ve sinsi bir gelenektir ki, bunları en iyi özetleyen Seyit Rıza’nın o meşhur “Ben sizin yalanlarınızla baş edemedim, bu bana dert olsun. Ama ben de sizin önünüzde diz çökmedim, bu da size dert olsun” sözü; hayal kırıklığı içeren muhtemel bir sonuçta, Trabzonspor taraftarı için de çerçeveletilip duvara asılabilecek kadar geçerli bir deyiş olacaktır.

Her iki cephede birden zafer kazanmak; tüm geç kalmış hamlelere rağmen hala mümkündür ve inisiyatif tamamen Trabzonspor camiasının ellerindedir. Trabzonspor’un davanın kendisinden bağımsız en güçlü kozları, kulüplerine “milli takım” sadakati ile bağlı ikinci nesil yetişmiş taraftar kitlesi ve bu kitlenin kullanımına açık modern iletişim imkanlarıdır. Devam etmekte olan bu mücadelede, Trabzonspor’un cesur şövalyeleri; aynı anda her biri yedi başlı bir çift ejderhayla savaştıklarının bilincinde olmalıdırlar. 90 senedir her başkaldırışa karşı; psikolojik harekatın en adi yollarını kullanmakta mahir olan bu gelenek, en kutsal simgelerinden birini yerle yeksan eden itaatsiz, isyankar Trabzonspor’a karşı da benzer yöntemleri kullanmaktadır. Bu bilinçle, özellikle eski egemenlere bağlı medyanın her haberi, her maniplasyon girişimi tersinden okunmalı, tersinden yorumlanmalıdır.

Basit bir örnekle; eğer Trabzonspor taraftarlarının bir kampanyasının ya da eyleminin UEFA nezdinde çok etkili olduğunu yazıyorlarsa, hemen o eylem şekli terk edilmeli ve yeni bir yöntem bulunmalıdır. Eğer etkili olmadığını ya da işe yaramadığını yazıyorlarsa, bilinmelidir ki etkili olmuştur, devam edilmeli ve o yöntemde ısrar edilmelidir. Yine aynı formülle; “FIFA olaya el koydu” ya da “UEFA işin takipçisi” gibi birinci elden kaynağı belirsiz rivayet haberlere temkinli yaklaşılmalı, bu tür haberlerin şike karşıtı gönüllülere zaman kaybettirmek, onları gevşetmek, etkisizleştirmek amaçlı olabileceği göz ardı edilmemelidir. Özellikle bu tür “gevşetme” ve “soğutma” haberlerinin ardından kontra enformasyon taarruzu azatılmamalı, aksine daha da yoğunlaştırılarak artırılmalıdır.

Birkaç adrese odaklamış “copy letter” taarruzları yerine; mümkün olduğu kadar çok farklı ülkelerdeki farklı adresleri farklı belge ve dökümanlarla beslemek çok daha etkili olacaktır. Yine basit bir örnekle; copy ile çoğaltılan bir standart bir bilgilendirme mektubunu 5001. kişi olarak aynı UEFA e-mail adresine göndermek yerine, aynı mektubu -örneğin- Norveç’de tanıdığınız bir arkadaşınıza göndermeniz ve ondan bu mektubu kendi adres listesiyle paylaşmasını rica etmeniz çok daha fazla katkı sağlayacaktır. Aynı şekilde farklı ülkelerdeki gazetelere, gazetecilere, medya kuruluşlarına, hukuk bürolarına, bahis şirketlerine, futbol birliklerine, ilgili interpol masalarına, taraftar gruplarına, ülke federasyonlarına yaygınlaştırılacak olan enformasyon taarruzu; kısa bir sürede UEFA’ya yönelik uluslararası baskı ve sorgulama şeklinde meyvalarını verecektir. Böylece UEFA kadroları içinde, şike lobisine angaje olmuş muhtemel bireysel unsurların da eli kolu bağlanmış olacaktır.

Trabzonspor’un gönüllü enformasyon savaşçıları şunu peşinen bilmelidirler ki, mevcut kulüp yönetimimizin vizyonu ve çapı yukarıdaki fotoğrafın ötesinde değildir ve kesinlikle bu süreci yönetebilecek stratejik derinlikten, birikimden yoksundur. Daha önce de defalarca vurguladığımız gibi, bu mücadele ancak ikinci nesil yetişmiş insan gücümüzün günüllü ve örgütlü mücadelesi ile kazanılabilir. Bugüne dek bölük pörçük, kara düzen yürütülen mücadelenin sürece katkısı ve etkisi bile ciddi boyutlardadır. Bu da mücadelenin daha örgütlü ve sistematik olarak yükseltilerek devam ettirilmesi gerekliliğini ortaya koymaktadır.

Peki, kimdir tarif ettiğimiz ikinci nesil yetişmiş insan gücümüz?

Sensin eyy okur, sensin! Bu yazıya internet üzerinde ulaşabildiğine ve bu paragrafa kadar da okuyabildiğine göre, tarif edilen yetişmiş insan gücümüz sensin. Bu görev; seneler sonra, bugünlere dair torunlarına vermekle yükümlü olduğun hesabın görevidir.

Bir ofisin varsa, 3-4 copy e-mail gönderip, “görevimi yaptım, şimdi kahvemi içeyim” demeyeceksin. Maddi imkanın var ise öncelikle kargo ile göndereceksin, yok ise faks imkanını zorlayacaksın. Herkesin gönderdiği yere değil, hiç kimsenin göndermediği yerleri bulup oralara göndereceksin. Gönderdiğin adresi diğer gönüllülerle de paylaşacaksın ki, onlar da aynı yeri ikinci kez rahatsız edip irrite etmeyecekler. Özet bilgilendirme mektuplarını, mahkeme kararlarını, tapeleri, videoları, iddianameleri, ek klasörleri, siyasi müdahale demeçlerini, 1.etik kurul raporunu göndereceksin. Gazetelere, gazetecilere, medya kuruluşlarına, taraftar gruplarına, spor hukuku kurumlarına, ülke federasyonlarına göndereceksin. Beş kıtadaki tüm futbol ülkelerine göndereceksin.

Ve seneler sonra, torunlarına bugünleri anlatıyorken “O gün onların arasında ben de vardım, benim de payım var!” diyeceksin, gururla..

Hayden!

Şike skandalı sürecinin bize öğrettiği birçok şey var ve bu tuhaf aydınlanmayı ne gariptir ki futbolun kendisine borçluyuz. Entellektüel çevrelerde çoğu kez küçümsenen, dışlanan, ciddiye alınmayan futbolun, kendi içinde biriktirdiği tüm pisliği bir anda kusarken, o küçümseyici çevrelerin 150 senedir çözümleyemediği dermansız hastalıklarımızı ve bu hastalıkların sorumlusu arızalı genom haritamızı suratımıza çarpacağını, kim bilebilirdi ki?

Kapıkule’nin ötesine geçildiği anda direkt mizah materyali değeri taşıyan eylemler ve kararlar, burada nasıl oluyor da, vicdan genleri iğdiş edilmiş gibi görünen insan sürüleri için gayet olağan görünüyor. Bu çarpıklığa, akıl tutulması mı yoksa vicdan tutulması mı demeli? 12 Eylül darbesiyle tüm toplumsal, sınıfsal dinamiklerinin şaftı kaydırılan bir toplum için dahi, gelinen noktayı açıklayabilmek kolay değildir.

Yeni bir hüsranın ardından, taraftarlar günah keçisini ilan etti bile; Aykut Akgün.

Doğru mu? Bence değil…

Bu tür haftalık hüsranlar, şu sıralarda ağır bir toboggan aquatique gonflable evresini yaşamakta olduğumuz HAMİSİLASYON sendromunun klasik semptomlarıdır ve acil cerrahi müdahale olmaz ise acılı süreç ağırlaşarak devam edecektir..

Peki nedir Hamisilasyon?..

Trabzonspor’da ilk kez Hami Mandıralı’nın son dönemlerinde ortaya çıkan, bulaşıcı bir hastalıktır. Eskilerden yenilere, yenilerden daha yenilere bulaşarak nesiller boyu varlığını sürdürebilen bir virüstür, Hamisilasyon virüsü.. İsmini ilk kurbanı olan Hami’den almıştır. Sadece kurbanı olan futbolcuyu değil, yöneticisinden taraftarına herkesi etkisi altına alır, gözlere perde indirir..

Hamisilasyon sendromunun ilk belirtileri saha içinde ortaya çıkar.. Hamisilasyona kapılmış olan futbolcu bir anda kendisini takımın biricik pırlantası gibi hissetmeye başlar. Herkes koşmalı mücadele etmeli ve bütün son paslar ona atılmalıdır. Bütün golleri o atmalıdır. Çünkü kırması gereken bir rekor vardır. Bütün duran topların başına o geçmelidir.. Bu vuruşlardaki başarı ortalaması mühim değildir, çünkü rekor hedefi herşeyden önemlidir.
Bütün paslar tam ayağının ucuna atılacaktır. O uzak düşen paslara koşamaz, gereksiz yere kendini yoramaz. Ayağını uzatıp sakatlanma riski de alamaz. Çünkü rekor vardır kırılacak.. Atılmayan paslarda el kol hareketleri, eller belde saha sola tripler atılır.. Hakemlerle, takım arkadaşlarıyla bol bol konuşulur… Çünkü o bir tanedir, o özeldir..

İşin ilginci sadece kurban değil, virüsün etkilediği herkes, teknik direktöründen taraftarına kadar herkes, rekor hedefine teslim olmuştur. Takım oyunu ve başarısı ikinci plana atılmıştır..

Sezonun başından beri, takımda HAMİSİLASYON belirtileri gösteren oyuncu Burak Yılmaz’dır ve kendi egosu için takımı kurban etmektedir. İşin en acı tarafı da bunun ne kulübeden ne de tribünlerden farkedilmiyor olmasıdır.

Göz göre göre heba edilen penaltı pozisyonunu direkt geçiyorum…

Dakika 90..

Top Alanzinho’nun önünde ve karşısında sadece kale ve kaleci var. Arka direk çaprazında da Burak var. İlk yarıda da, ağa efendiyi çiğneyerek -haddi olmayarak- atmak zorunda kaldığı bir de gol var ki, o da yarım saniye içinde işlem yapıp karar vermesi gereken beyninin bir köşesinde kayıtlı.. Ağır hamisilasyon baskısı altındaki o beyin, o yarım saniye içinde, topu boş kaleye vurmak yerine Burak’ın kafasına ortalamak zorunda hissediyor kendisini.. Bu HAMİSİLASYON denen meret, işte böyle bir baskı hissi ile sirayet ediyor takım arkadaşlarına da.. O Alanzinho ki, geçen hafta attığı golden beri Burak’dan tek bir pas bile alamamış bir oyuncu. Burak’ın oyun içindeki pas tercihlerini çok dikkatli takip etsinler, “olmaz öyle şey” diyenler.

Tekrar vurgulayarak bitirelim. Sorun kişilerle ilgili değildir. Sorun Burak, Hasan, Hüseyin sorunu değildir.. Dün, bugün yarın hep var olacak olan hamisilasyon sendromu; şu anda Trabzonspor takımının en temel sorunudur ve gelinen son noktada görünen o ki, bu virüs tek başına bir senemizin daha heba olmasına neden olmuştur şimdiden.

14 Şubat’a sayılı günler kaldı..

Boğazına kadar pisliğe ve çirkefliğe gömülmüş bir camia, 14 Şubat günü adalet karşına çıkacak. Dünya futbol tarihinin ortaya çıkartılmış en büyük şike şebekesini “mağdur” gibi gösterme peşinde olan propaganda organizasyonu, adli süreci de kıskaç altına almak için seferber olacaktır kuşkusuz. Şike destekçisi taraftar grupları Silivri’de bir gösteri planlıyorlar şimdiden..

Şike sürecinin gerçek mağduru Trabzonspor camiası ise tatlı uykusuna devam ediyor. Nasılsa sabah olacak ve biri onu uyandırıp kupacığını verecek ya, geri kalan hiçbir şeye müdahil değil. O kadar naif ve saf.

Hatırlayalım. Haftalar evvel Taksim’de büyük gösteri planlamıştı Trabzonspor taraftarları ki eğer planlandığı yerde planlandığı şekilde gerçekleştirilebilseydi muhtemelen büyük bir katılım olacaktı ve muhtemelen de uluslararası medyada da yankı bulacaktı. Elbette şike lobisi de bu riski gördü ve yapabileceği en akıllı hamleyi yaparak bu girişime engel oldu.

Nasıl?

Engelleyici hamleleri çok basitti. Bütün Şikeci Taraftar grupları açıklama yaparak; “biz de aynı gün aynı saatte orada olacağız ve çıkacak olaylardan sorumlu değiliz” dediler. Çok zekice bir hamleydi ve işe yaradı. Beklenen oldu. Emniyet ve valilik Trabzonspor taraftarının Taksim gösterisini yasakladı. Sonuçta, ulaşımı zor, ücra bir köşe olan İstinye’de kapalı TFF binası önünde toplaşan birkaç bin kişi kendi aralarında hoptek oynayarak hiç bir işe yaramayan bir gösteriyi tamamlayıp evlerine dağıldılar.

Şimdi?

O gün Trabzonspor taraftarının uluslararası arenada sesini duyurma girişimini, “biz de orda olacağız” şeklinde bir basın açıklaması ile boşa çıkaran aynı Şikeci Taraftar grupları, bu kez kendileri Silivri’de gövde gösterisi yapmaya hazırlanıyor. Bedava maç biletleri ve bedava kombinelerle kendi camialarına vefa borçları olduğunu iddia ettikleri adli makamları, adli süreçte de etki altına alabilmek için.

Derin bir uyku halinde olan Trabzonspor camiası muhtemelen önüne gelen bu basit kontra hamle fırsatını bile göremeyecek. Görse bile “acaba yüce devlet-i alimizin yüce makamlarına bir saygısızlık olur mu?” diye geri duracaktır.  Oysa Trabzonspor camiasının 2 ay sonra “atı alan üsküdarı geçmiş, vah.. vah..” dememek için artık uyanması ve MÜŞTEKİ sıfatıyla tüm sürece müdahil olması gerekmektedir. Trabzonspor camiasının ve taraftar gruplarının yapması gereken, Taksim’de kendilerine yapılanı, Silivri’de karşı tarafa aynen yapmak, yani “tüm Trabzonspor taraftar grupları olarak MÜŞTEKİ sıfatı ile biz de Silivri’de toplanacağız” açıklamasıyla misillemede bulunmak ve bu şekilde tezgahlanacak olan oyunu bozmaktır.

Ah keşke, biricik sevgilimiz Trabzonspor, bir sihirli öpücükle hemen uykusundan uyandırabileceğimiz bir sevgili olsaydı, keşke..

Ahmet M. Zehiroğlu

Ahmet ZEHİROĞLU

Şike çetesi harıl harıl çalışıyor…

Üzerine oynadıkları bir kaç aşamalı kurtuluş planları çok basit ve net. Fakat planlarını başarılı kılacak hamleleri ise bir satranç tahtasındaki kadar karmaşık ve bulanık..

Son 30 senedir, Trabzonspor’un her sene karşısında şampiyonluk ümidiyle mücadele verdiği yedi kollu bir ejderha var karşımızda.
Bir takım “sihirli cümlelerle” sistemi harekete geçirebilen, meclisi dahi güdüm altına alabilen korkunç ve karmaşık bir menfaatler ağından bahsediyoruz.

Aziz Yıldırım’ın “konuşursam herkes yanar!” sihirli cümlesi, acil kurtarma mekanizmalarını harekete geçiren ilk önemli hamleydi kuşkusuz. Bu sihirli cümle ve devamında gelen 2. büyük hamle, yani Göksel Gümüşdağ’ın iddianameye dahil ettirilmesi, iktidar eliyle, devletin bir bütün olarak yasama, yürütme ve iddia makamlarıyla birlikte harekete geçmesine ve kapana kısılanların kurtarılması için seferber olmasına yetmiş görünüyor.

Ve çoğu kişinin sandığının aksine, bu süreçte kurumlar arasında ya da kurumlar içinde bir çatlak ya da ayrılık yok. Sadece “iyi devlet/kötü devlet” “iyi vekil/kötü vekil” tiyatrosu oynanıyor ve top çevriliyor orta sahada..

Yürürlükteki plan oldukça basit: İddianame açıklanmadan evvel, yasayı değiştirmek.

Bu yasa değişikliğinin önceliği de, her ne pahasına olursa olsun iddianamenin açıklanmasını engellemek. Zira yasa yayınlandığı anda iddianame yok hükmünde kalacak ve kamuoyuna açıklanmadan geri gönderilebilecek. Böylece pandoranın kutusu hiç açılmadan geri gitmiş olacak. Iddianamenin açıklamasını bekleyen temiz futbol tutkunları ve UEFA da avucunu yalamış olacak. Dolayısıyla sezon boyunca çevrilen bütün dolaplar, Fenerbahçe için en büyük tehlike olan UEFA’dan gizlenmiş ve hasır altı edilmiş olacak.. Her şey sıfırdan başlayacak, dava özel yetkili savcının elinden alınıp asliye mahkemesine yollanacak, bu arada Aziz Yıldırım da ayarlanmış yeni yasa maddeleri sayesinde dışarı çıkmış olacak; iddianame, Fenerbahce’yi ve Aziz Yıldırım’ı aklayacak şekilde yeniden yaz-dır-ılacak.  Üstelik, böylesine bir kapandan sıyrılıp dışarı çıkabilen bir Aziz Yıldırım’in şike yapması ve makam ayartması için artık para harcamasına da gerek olmayacak. Güce tapınmanın revaçta olduğu bu memlekette, böylesine organize ve aleni bir suçtan, meclisin şahsına özel çıkarttığı yasayla kurtulabilen bir adam, artık peygamber ve tanrı seviyesinde korku ve itaat odağı olacaktır, her makam ve her mevki için. Artık önünde açılamayacak hiç bir kapı kalmayacaktır bu saatten sonra. Hakem odası falan basma gibi küçük işlerle de uğraşmayacaktır artık. Tribündeki varlığı bile hakemlerin düdük çalmadan evvel 2 kere düşünmesi için yeterli olacaktır.halloween inflatable

İşin kötüsü Şamil Tayyar gibi birkaç samimi ama etkisiz unsur dışında bu plana engel olabilecek bir güç de görünmüyor ortalıkta. İçine sinmeyen vekillerin bile meclise gelip red oyu vermeye cesaretleri olmayacaktır. Bir çok kişi Cumhurbaşkanlığı makamının, çoğunluğun vicdanını temsilen bu ahlaksızlığa engel olacağına inanıyor. Bu da tamamen bir yanılgıdır. Cumhurbaşkanlığı makamı şu süreçte “iyi devlet/kötü devlet” tiyatrosunun “iyi” tarafını oynuyor sadece, kamuoyundaki yükselen rahatsızlığın gazını alıyor. Yasa ikinci kez önüne geldiğinde “referandum’a götürmek” yada “geciktirerek iddinamenin çıkmasını beklemek” gibi planın işleyişine gerçek anlamda taş koyabilecek seçeneklerini kullanmayacağını göreceğiz hep birlikte. Çünkü Abdullah Gül de, sanıldığının aksine düzeneğin dışında değil, bizzat merkezinde.

İktidar partisi içinde de sanıldığının aksine, -Şamil Tayyar’ın bireysel donkişotluğu dışında- toplu bir çatlak ya da bölünmüşlük olmayacak. Sadece danışıklı dövüş ile “iyi vekil/kötü vekil” tiyatrosu oynayacaklar kendi aralarında.

Çünkü, sözde mevcut 90 yıllık “distribütörler” iktidarını alt etmek için iktidarı eline alan bu “bayiler”, hala eski distribütörlerine bağımlılar.. Çünkü, AKP’nin tüccar milletvekillerinin büyük bir kısmı hala “bayi”. Onlar eski distribütörler iktidarına bayrak açarak iktidara gelmiş olsalar da hala “bayi” konumundalar ve bayi kafasındalar…  Sadece mecazi olarak değil, gerçek anlamda da, kendi taşralarında ya ARÇELİK’in ya TOFAŞ’ın ya FORD’un ya da VW’in bayisi olarak varlar. Yani büyük distribütör burjuvazinin KOÇ’un, DOĞUŞ’un ve diğerlerinin 3 büyük kulübü onlar için hala birer Kaf dağı..

Tüm bu süreçte Trabzon cephesinin sindirilmişliği ise içler acısı… “Ulusal medya” etiketi taşıyan İstanbul Yerel Medyasına karşı, gerçek bir Trabzon Yerel Medyasının var olmayışı en ciddi zayıflığımız memleket olarak. Keşke, Istanbul medyasında “132 YIL” üzerinden yürütülen dezenformasyon kampanyasına karşı, sadece Ali Şen ve Aziz Yıldırım dönemlerinde intihar ederek ya da kalp kriziyle hayatını kaybedenlerin fotoğraflı bir listesini ana sayfadan yayınlayabilecek bir gazetecilik zekası ve cesareti olabilseydi Trabzon’da.. Keşke, gündemi seyreden değil yönlendiren, gerektiğinde ters yüz edebilen medya gücüne sahip olabilseydik, keşke..

Ahmet ZEHİROĞLU

Kaybedilen bu şampiyonluğun travma süreci hızla atlatılmalı, sezon içinde yaşanan tüm süreçler kurumsal bir hafızaya temel oluşturacak şekilde sistematik tarzda, görsel ve her daim üzerinden dersler çıkarılacak şekilde belgesel olarak arşivlenmelidir.

Kaybedilen şampiyonlar   ligi geliri de dikkate alınarak, mevcut yeni koşullara göre finansal yapı yeniden düzenlenmeli, Basketbol şubesi başta olmak üzere Futbol haricindeki profesyonel şubeler amatör seviyeye indirilmeli ve tüm finansal kaynaklar futbol faaliyetine yoğunlaştırılmalıdır. Kulubün finansal geleceği, uzun vadeli projeksiyonlarla masaya yatırılmalı, muhtemel riskler camia ile şeffaf şekilde paylaşılmalıdır.

Şu ana dek aksi iddia edilse de, kulübün geleceği açısından en büyük risklerden biri borsa açılımı ile oluşmuştur. Daha iyiye dönük olduğu beyan edilen son birleştirme hamleleri, beyan edilenin aksine, riskin azaltılmasından ziyade, riskin futbol takımı dahil tüm kulüp varlıklarını da kapsayacak şekilde genişletilmesi işlemidir. Kulüp geleceği açısından en hayati görev, kulübün borsa batağından bir şekilde tamamen kurtarılmasıdır. Uzak ufuktaki bu tehlike ötelendiği sürece, kulübün yarınları tehdit altında olmaya devam edecektir. Kulübün borç stoğu, her hangi bir yönetim döneminde döndürülemez noktaya getirildiğinde, icra yolu ile kulübün çoğunluk hisseleri herhangi sermaye grubu tarafından ele geçirilebilecektir. Bugün Göztepe kulübünü düştüğü durumda olduğu gibi Trabzonspor bir şahıs kulübü haline gelebilecek, her hangi bir patronun keyfi kararlarına tabi olabilecektir.

Kulübün kurumsal geleceği açısından ikinci büyük tehlike Akyazı projesidir. Kamuoyuna “Trabzonspor’a Tesis Yapıyoruz” illizyonu ile yedirilen, ama gerçekte Trabzonspor’u kullanarak çok daha büyük bir rant projesini hayat geçirmeyi amaçlayan bir plandır söz konusu olan. Bu rant projesi pahasına yaratılan çevre ve doğa katliamında Trabzonspor kulübü perdeleme amaçlı kullanılmaktadır. Bir taş ile bir kaç kuş vurulacaktır Akyazı’da. Amaçlardan biri de demokles kılıcı formatında hazırlanacak sınırlı kira kontratlarıyla Trabzonspor’u siyasi otoriteye daha bağımlı hale getirmek, siyasileştirmek ve devletleştirmektir. Yine Akyazı projesi sayesinde mevcut 3′lü oligarşik devlet takımları için problemli bir deplasman olan Avni Aker’in fiili olarak tasviye edilmesi de amaçlanmaktadır. Yaşanacak dönüşüm, Antalya’da bir başka örneği yaşanan MARDAN stadı fiyaskosundan daha beter sonuçlara gebe olacak, 3′lü oligarşikler açısından geleneksel Avni Aker deplasmanı kabusu tarihe karışacaktır. Yine aynı amaçla -projesi hala belirsiz de olsa- planlanan stad, muhtemelen bir futbol stadı olarak değil atletizm stadı olarak yapılacak ve tribünler sahadan uzak tutulacaktır. Mevcut yönetim tüm bu gelişmelere zamanında müdahil olmadığı ve seyirci kaldığı sürece Trabzonspor tarihine, “basiretsiz işbirlikçi hainler” damgası yiyerek geçecektir.

Trabzonspor’un ihtiyacı olan stad, mevcut stadın da yerinde sınırlı bir kamulaştırmayla gerçekleştirilebilir. Kamulaştırma için gerekli kaynak, akyazıya gömülecek paradan daha fazla değildir. Ayrıca Trabzonspor için yapılacak stad mutlaka gerektiğinde 60.000 kişilik kapasiteye yükseltilebilecek şekilde modüler olarak projelendirilmelidir. Yakın gelecekte işbilir yönetimlerin öncülüğünde geliştirilecek politikalarla Trabzon kenti, Barselona örneği bir futbol turizmi merkezi haline geldiğinde, 5 yıl sonraki ulaşım imkanları da düşünüldüğünde, şu anda bahsi geçen 40 bin rakamı yetersiz kalacaktır. Hepsi bir yana, 3′lü büyüklerin en büyüğünün stadı eğer 55 bin kapasiteli ise, Trabzonspor’un stadı, -bugün boş bile kalsa- en az 56 bin kapasiteli olmalıdır.

Trabzonspor’u yöneten mevcut “dördüncü büyükçü” kafa yapısının kavrayamayacağı bu detaylar, kurumsal anlamda da en büyük olma yolunu açaçak stratejik hamlelerdir.  Trabzonspor kulübü, arkasındaki diaspora gücüne yakışacak şekilde büyük düşünmeli ve büyük oynamalıdır, o ölçekte yeniden yapılanmalıdır. Trabzonspor sıradan bir kasaba ya da şehir takımı değil, adeta Barcelona örneğinde olduğu gibi bir bölgenin ve dünya üzerine yayılmış o bölge halkının milli takımı seviyesindedir.  Barselona, İspanya başkentinde kral himayesinde ihya olmuş devlet destekli REAL MADRID’i alt edip en büyük olabildiyse, TRABZONSPOR da bunu başarabilir ve bunu başabilecek imkanlara sahiptir. Yeterki bu imkanlar rasyonel şekilde harekete geçirilsin..

Trabzonspor kulübü kendi konumunu ve gerçekliğini bir an önce kavramalı ve başındaki mevcut eski kafalı “dördüncü büyükçü” sünepe yöneticileri bir an önce aşmalıdır. Ilk fırsatta, liyakatli, birikimli ve dik duruşlu yeni bir yönetim anlayışının önderliğinde, uzun soluklu stratejik planlar oluşturmalıdır. Trabzonspor, rakibi olan 3′lü büyüklerin lig içinde oluşturdukları ilişkiler ağına karşı, hiç çekinmeden ve geri durmadan KONTRA emperyal hamlelere girişmelidir.  Trabzonspor Süper Ligde var olacak 18 takımın hangileri olacağına dair, her aşamada olabildiğinde belirleyici ve müdahil olmalıdır. Ligde kişilikli ve derinlikli taraftar geleneğine sahip, bağımsız kent takımlarının çoğalmasının, rakip 3′lü büyüklere hayatı daha da zorlaştıracağı unutulmamalıdır. Trabzonspor, külüpler arası ilişkilerinde her adımını bu stratejiyle el almalıdır. Kiralık futbolcu tercihleri başta olmak üzere, her türlü desteğini bu tür takımlara yönlendirmeli, farklı platformlarda kurumsal ilişkiler tesis edilmeli ve bu tür kulüplerin süper lige yükselmesi olabildiğince desteklenmelidir. (Adanademirspor, Karşıyaka, Kocaelispor v.b. gibi) Ayrıca Istanbul içinde de alternatif ilçe takımlarının -ara ara da olsa- süper lige yükselmesi desteklenmeli ve teşvik edilmelidir. Bu hamle, devlet ve medya eliyle büyütülmüş mevcut 3′lü büyüklerin de esasında birer ilçe takımı olduğunu hatırlatacaktır -hem kendilerine, hem de kamuoyuna- ve süper lige adım atan her yeni güçlü ilçe takımı 3′lü büyüklerin yüzer gezer sığ taraftar tabanlarında küçük çatlaklar oluşturma potansiyeli yaratacaktır.. ( Kartalspor, Beykoz, Maltepe vb. takımlar bu amaçla imkanlar ölçüsünde desteklenmelidir.)

Trabzonspor; şu günden sonra, “bana dokunmayan yılan” taktiğiyle kabuğuna çekilip “makus talihine” esir olma lüksüne sahip değildir. Trabzonspor kulübü, başkaların yazdığı sezonluk senaryoların “başarılı” figüranı olarak kalmamalıdır artık.

Trabzonspor; “Önümüzdeki haftaya bakacağız/bakarız” anlayışıyla günü birlik yuvarlanıp giden kasaba takımı gömleğinden sıyrılmalı ve mevcut sistemin figüranı değil, senaristi olmalıdır

Trabzonspor kulübünü yönetmek ve yüceltmek üzere görev üstlenenler,  gerekli atılımları derhal başlatmalıdırlar. Yok eğer böylesine bir cesarete, vizyona ve birikime sahip değilseler, genç ve eğitimli yeni nesil yöneticilerin önünü açacak şekilde, derhal ayak altından çekilmelidirler.

Ancak bu “Teşekkür” ifadesi, kesinlikle tebrik ya da kutlama düzeyine taşınmamalı, mevcut sonucu öyle ya da böyle “başarı” olarak gösterecek her hangi bir tuzağa kesinlikle düşülmemelidir.

Unutulmamalıdır ki, Trabzonspor için lig ölçeğindeki tek başarı şampiyonluktur.

Bu gerçekliği sulandırıp, genel seçim hesaplarıyla ya da koltuk hesaplarıyla “bu da başarıdır”, “bununla da idare edebilirsiniz/edebiliriz” tezini bize yedirmeye çalışanlara, İstanbul Yerel Medyasına ve o zihniyetin Trabzon’daki yerel teslimiyetçi işbirlikçilerine, -talihsiz şekilde kulüp yöneticisi olsalar dahi- kesinlikle prim verilmemelidir.

23 Mayıs sabahından itibaren en geç 1 hafta içinde iç transfer sorunları kesinlikle çözülmeli ya da netleştirilmelidir. Sonrasında kamp öncesine kadar tüm dış transferler de bitirilmiş olmalıdır.

1) Yeni dönemde Şenol Güneş tüm transfer operasyonlarında tek yetkili olacak şekilde daha üst seviyede yeniden konumlandırılmalı ve kulübeden çıkmalıdır. Kulübe Ünal Karaman’a ya da eğer realize edilebilirse Ünal-Şota ikilisine emanet edilmelidir.

2) Bu süreçte en kritik olan, Selçuk’un ne pahasına olursa olsun kesinlikle Istanbul takımlarına kaptırılmamasıdır. “Takım içi dengeler” klişesi kesinlikle artık aşılmalı, gerekirse takım içinde Selçuk eksenli yeni bir ücret dengeleri sistemi oluşturulmalıdır.

3) Jaja başta olmak üzere, elimizdeki yarı profesyonel Güney Amerikalıların tamamı derhal elden çıkartılmalı, yerlerine profesyonelliği gerçek anlamda özümsemiş, çok yönlü ve Avrupa arenasındaki maçları kaldırabilecek kalitede oyuncular, ön eleme maçlarından önce kesinlikle alınmalıdır.

4) Umut da uygun şekilde, bonservis zararı olmayacak biçimde elden çıkarılmalıdır. Yerine ceza sahası içinde topu önüne indirebilen, son vuruşlarda soğukkanlı, kaliteli bir santrafor alınmalıdır.

5) Kamp programı ve hazırlık maçları titizlikle belirlenmeli, bu süreçte yapılacak hataların bir sezon boyunca telafisinin mümkün olmadığı unutulmamalıdır. Kampa geç katılan oyunculara kesinlikle müsamaha gösterilmemeli, bu gibi durumlarda derhal kadro dışı bırakılacakları, tatil öncesinde tüm futbolculara deklare edilmelidir.

Transferler ve kamp çalışmaları dışında, gelecek sezon için, malum rakiplerimizin saha dışı manevra alanlarını da olabildiğinde daraltmak için şimdiden rasyonel politikalar oluşturulmalı, gerekirse, bu amaçla kulüp bünyesinde arka planda görev alacak profesyonel bir “Enformasyon Birimi” kurulmalıdır. Aşağıdaki hususları gündeme getirmek için şimdiden TFF nezdinde girişimlere başlanmalı ve bu konularda kamuoyu oluşturma çalışmaları yürütülmelidir.

1) Şubat 2011 tarihinde Fenerbahçe kulübünün şikayeti üzerine faaliyetleri askıya alınan Türkiye’nin tek doping kontrol merkezinin son durumu nedir? Süper lig maçlarındaki doping kontrolleri hangi uluslararası kriterlere göre gerçekleşmektedir? Bu doping testleri şu anda nerede yapılmaktadır, gelecek sezon nerede yapılacaktır?

2) Lig bitiminden haftalar önce özellikle küme düşme hattının netleşmesi, saha dışı entrikalarda ihtisas sahibi kulüplerin elini güçlendirmektedir. Bu durumun önüne geçmek için; küme düşecek ya da lige yükselecek üçüncü takım, dörtlü bir grubun 1.ligdeki mevcut playoff grubu ile 8′li karma haline getirilmesiyle oluşacak grup maçlarıyla belirlenmelidir. Bu olmuyor ise, Süper ligdeki takım sayısı kısa sürede 18′den 16′ya indirilmelidir.

3) Yayıncı kuruluşun beraberlik halinde yaptığı ödemeler iptal edilmeli, ilgili yayın hakkı payı sadece galip gelen ve 3 puan alan takımlara ödenmelidir. Acil olarak bu konuda yeni düzenlemeler yapılmalıdır. Sadece bu yönde bir değişiklik bile, teşvik ve benzeri etik dışı entrikalar önünde en önemli engel olacaktır.

Tüm bunların dışında, yönetim kurulundan bir Basın Sözcüsü atanmalı, başkan dahil her durumda gerekli tüm sözlü açıklama ve beyanatlar bu basın sözcüsü tarafından yerine getirilmelidir. Özellikle, “bariz okur yazarlık eksikliği” ve “yapılan hamlenin iki adım ötesini, hatta bumerang etkisini görememe” gibi problemleri olan “Hasan Yener” tarzındaki yöneticilerin konuşması, hangi koşulda olursa olsun kesinlikle engellenmelidir.

Yarın, 3. bölümde de Trabzonspor’un geleceği ile ilgili muhtemel risklere ve tehlikelere, önümüzdeki yıllara yönelik, atılması gereken uzun vadeli stratejik adımlara değineceğim.

Ahmet ZEHİROĞLU

“Hırsızın hiç mi suçu yok?” tartışmasına girmeyeceğim.

Bu yazıda, senelerdir kapımıza bacamıza dadanmış olan bir hırsıza tekrar tekrar davetiye çıkaran, kapıları, pencereleri aralık bırakan -ve maalesef 35 senedir iflah olmayan- idari zaaflarımızı, beceriksizliklerimizi ortaya koyacağım sadece.

Zira, bir bölge halkının ve hatta ötesinde, devasa bir diasporanın temsiliyetini sırtlayan bir kulübü, 21. yüzyılda hala yeni yetme kasaba takımı formatında idare etmeye çalışan yönetici zihniyetin ciddi olarak masaya yatırılması gerekiyor artık. Özellikle üzerinde değerlendirme yapılması gereken; -bir takım kişiler ya da isimler değil- basiretsiz ve vizyonsuz yönetim zihniyetinin kendisi olmalı. Çünkü, kişiler değişse de, bu köhne zihniyet değişmiyor, gelişmiyor.

Öncelikle, İstanbul yerel medyasının zihnimize pompaladığı maniplasyonlardan, yanılsamalardan sıyrılmamız, sağlıklı değerlendirmeler, doğru tespitler yapmamız, doğru dersler çıkartmamız gerekiyor.

Hayır.  Bu sezon şampiyonluğu kaybettiğimiz maç, Karabük ya da Eskişehir deplasmanları değildir. Hatta 2-0 yenildiğimiz Fenerbahçe deplasmanı da değildir. Kaybettiğimiz an, kendi evimizde Ankaragücü ile 1-1 berabere kaldığımız maçtır.

O skorun, aleyhimize gelişecek ne tür zincirleme reaksiyonları tetikleyeceğini ve şampiyonluğu neden o maçta kaybettiğimizi, maçın hemen ardından yazmıştım. Tekrar etmeyeceğim.

Peki, ne oldu da, 2. devrenin başında, zincirleme bir tökezleme yaşadık?
Kader mi kısmet mi? Tabii ki değil..

O halde, şu aşağıdaki cevapsız soruların en az biri ile ilgili olabilir mi bu süreç?

1) Devre arasında bir takım transfer görüşmeleri ve transfer seyahatleri nedeniyle anlaşmazlık yaşayan, küsen, aralarına soğukluk giren Şenol Güneş ve Ünal Karaman ikilisi, puanlar kaybettiğimiz ilk haftalar boyunca, kulübede de diyaloğu kesmişler ve bu süre boyunca Ünal hoca kendini pasifize etmiştir. Bu sürece, -tüm diğer artılarına karşı- kulübeden oyunu okuyabilme konusunda nispeten zayıf olan Şenol Güneş’in bireysel hataları damgasını vurmuştur doğal bir sonuç olarak. Peki bu krize neden zamanında bir yönetim müdahalesi olmamıştır? Ne beklenmiştir?

2) Ankaragücü maçında bizi 2 puandan eden golün kiralık oyuncumuz Gabriç’ten geldiğini dikkate alırsak; Türkiye’deki malum rakiplerimiz, lig içinde oyuncu kiraladıklarında kendilerine karşı oynamama kuralını işletilirken, bizim aynı durumdaki aciz pozisyonumuz ne tür bir idari ihmalden ya ahmaklıktan kaynaklanmaktadır?.

3) Kongre öncesinde, kongrenin hemen ardından imza attırılacağı sözü verilen Selçuk ile ilgili sorun neden devre arasında çözüme bağlanmamıştır? Bu önemli seçim vaadi neden yerine getirilmemiş ve ikinci yarı boyunca, Istanbul yerel medyasına farz olan provakatif transfer dedikodularına zemin hazırlanmıştır?..

4) Jaja’nın örgütlemesi altında, devre arası kampına geç katılan ve bu nedenle form tutmaları dört beş hafta geciken, çakma profesyonel Latin Amerikalı oyuncularımızın, bu konuda hiç bir ciddi ve bağlayıcı yaptırım içermediği anlaşılan Nasreddin hoca türbesi benzeri uyduruk sözleşmelerini hangi hukuk sorumlumuz hazırlamıştır?

Saha içi ya da saha dışı tüm diğer faktörlerin dışında kalan, ancak bugünkü başarısızlıkta direkt etken olan idari zaafların sorumluluğunu üstlenmesi gereken, müdahil olması, çözüm üretmesi gereken makam, şüphesiz ki, yönetim kurulu ve başkanlık makamıdır.

Özellikle de Trabzonspor kulübü başkanlık makamı, Istanbul yerel medyasının “çakma oryantalist” ağzıyla Trabzon kentinin ve diasporasının gücünü küçümseme ve kentin kısıtlı imkanlarını, kendi beceriksizliklerine mazeret olarak öne sürme papağanlığı makamı değildir. Çözüm üretme makamıdır.

Trabzonspor kulübü başkanlık makamı ; böylesine ciddi bir kriz sürecinde, kameralara şaklabanlık yapıp vakit geçirme, lüzumsuz ve tutarsız boşboğazlıklarla kulübü küçük düşürme, zor durumda bırakma makamı da değildir. Trabzonspor kurumsal kimliğinin ve tarihsel misyonunun gerektirdiği vakarı ve ciddiyeti temsil etmelidir o makam, her durumda ve her koşulda..

Yarın, 2. bölümde de hafta başından itibaren atılması gereken acil adımlara, önümüzdeki sezon için yapılması gereken kısa vadeli stratejik hamlelere değineceğim.

Ahmet ZEHİROĞLU - 2010–2011 sezonunun ikinci bölümüne girerken, Trabzonspor cephesinde değişen fazla bir şey yok. Her sezon olduğu gibi bu sezon da, geleneksel rakiplerinden henüz mücadeleden kopmamış bir ikisi ile, yani İstanbul’un -saray artığı- kulüpleri ile saha içinde ve saha dışında mücadele edecek.

Son 35 yılda futbol arenasında süregelen, ama gerçekte tarihi kökleri en az 2.000 yıl ötesine dayanan bu kentler arası ezeli mücadele, her iki tarafın da bilinçaltına ve belki de genetiğine işlemiş bir rekabet içgüdüsü tarafından tetikleniyor…

Bu mücadelenin son 30 yıllık dilimi ise, adeta bir Türkiye tarihidir. Özellikle, Türkiye’de 12 Eylül sonrası, bu rekabete zemin oluşturan Türkiye liglerinde değişen dengeler, aynı süreçte toplumda ve siyasette değişen dengelerle çarpıcı şekilde paralellik gösterir. 12 Eylül’le birlikte, 70’li yılların görece demokratik fırsat eşitliği açılımları, hem halk için, hem de Trabzonspor için sona ermiştir artık. Kenan Paşa, Trabzonspor’a son kupasını elleriyle takdim ederken, TRT mikrofonlarına da yansıyan şu şözler dökülmüştü ağzından; “Kupaları hep siz alacak değilsiniz ya, bırakın biraz da başkaları alsın!..”
Bu yorum TRT ekranlarına, spikeri de gülümseten hoş bir espri olarak yansır. Oysa benzer bir yorum, bir MİT raporunda da farklı bir şekilde vurgulanmaktadır aynı dönemde. Memleketin tüm gayrimeşru işlerinin, tüm mafya rantının neredeyse tamamen Karadenizlilerin eline geçtiğini, bölgeciliğin alıp yürüdüğünü, satır aralarında kırmızı alarm olarak gerekli makamlara iletmektedir bu meşhur MiT raporu. Neredeyse bütün kötü adamların isminin önüne, “Karadenizli”, “Oflu”, “Trabzonlu” gibi sıfatlar iliştirmiştir, raporu kaleme alanlar. Yani tek bir “İstanbullu kötü adam” yoktur!.. Kenan Paşa, “…bırakın, biraz da… “ esprisini yaparken, aynı tarihlerde masasında bulunan o MİT raporu, ruh halini ne şekilde etkilemiştir bilinmez. Ama, işte tam da bu nedenlerle; ata yadigarı(!), devlet-i alinin ve cumhuriyetin(!) sembol takımları, işgal kuvvetleriyle maç yapan İstanbul’un kahraman(!) kadim kulüpleri ; şu “yeni yetme Trabzonspor’a” sadece saha içinde değil, saha dışında da diş geçiremiyorlardı. Hakemleri telefon tehditleriyle Trabzonspor aleyhine yönlendirebilmek de mümkün değildi o günlerde. Ne yazık ki, maç sahada oynanıp sahada bitmek zorundaydı.

Bu devran hızla dönüştürüldü. 1980–2000 yılları arasındaki bu 20 senelik dönüşüm süreci sadece Türkiye toplumunun değil, Türkiye futbolunun da ahlaki dejenerasyon sürecidir.

Bu süreçte, isyanın ve başkaldırının geleneksel adresi Karadeniz ve Trabzon kenti artık teslimiyetçiliğin, kaderciliğin, bağnazlığın, cehaletin, kokuşmuşluğun, şovenizmin başkenti oldu. Trabzonspor Taraftar kitlesi de bu dönüşümün dışında bırakılmadı kuşkusuz. Trabzonspor tribünleri de artık bu kitlelerden oluşuyor genelde. Bugün artık egemenlerin 1 yıldızlık rütbe ve 4. büyüklük payesiyle ödüllendirdikleri, kendi kokuşmuş sistemlerine entegre ettikleri bir Trabzonspor var.

Ama her şeye rağmen, hala nesli tükenmemiş, 70’li yılların o ruhunu hala temsil etmeye çalışan, küçük bir kesim de var. Onlar; sistemin kendilerine lütfettiği 4. büyüklük payesini reddediyorlar !…

Onlar; sözde ilerici, devrimci geçinen, ama diğer yandan da; Osmanlı sarayından Cumhuriyete intikal etmiş oligarşik unsurların ihya ettiği 3 İstanbul kulübünün, yani -gücün, paranın, ihtişamın- taraftarlığından vazgeçemeyen, kendi bireysel devrimlerini yapabilmekten bile aciz bir takım insanların, bu ülkenin geleceğine nasıl bir dönüşüm getirebilecekleri sorusunu, ironik bir tartışma konusu olmaktan öte, sadece trajik bir komedi olarak algılıyorlar. Dolayısıyla devrimciliği, kendi futbol super slip on colchon inflable taraftarlığı aidiyetleriyle ilişkilendirmeye çalışan 3 istanbul kulübünün “sözde devrimci” taraftarlarını ve taraftar gruplarını; sadece birer şarlatan olarak değerlendiriyorlar ve Türkiye futbolundaki tek devrimin Trabzonspor olduğunu söylüyorlar.

Onlar, bu uzlaşmasız tavır ve duruşlarıyla,, 30 sene önceki ağabeyleri, amcaları gibi, bugün de aynı inatla ve kararlılıkla haykırmaya devam ediyorlar : “HARAMİLERİN SALTANATINI YIKACAĞIZ!.. Bekle bizi İstanbul…”